Ale jak to jest być żoną strażaka? Na pewno jest to wielki stres. Przecież to podobnie jak górnik, nie wiadomo, czy wróci do domu cało i zdrowo. Żony strażaków często narażone są na stresy. Wiele z nich zostaje wdowami. Ale kobiety same coraz częściej zostają strażaczkami, więc problem ten coraz częściej dotyka mężczyzn. Niezależnie od płci druga połowa bohaterskiego strażaka nie ma łatwego życia. Zwyczajni śmiertelnicy nie zdają sobie sprawy, że służba strażaka to też dyżury w święta, nawet te najbardziej rodzinne. Ile wigilii żony strażaków muszą spędzić same z dziećmi, bo mąż gasi pożary w innych domach…

To samo dotyczy Sylwestra. Żona strażaka nie może nawet do końca niczego zaplanować, bo przecież małżonka w razie potrzeby mogą wezwać nawet z urlopu! Zadzwonić mogą w każdej chwili, i już mąż jedzie ratować ludzkie życie. Nie jest łatwo być żoną strażaka. W dodatku „za mundurem panny sznurem”. Wiele kobiet obawia się zdrady, a mąż strażak ma do romansów idealne zaplecze. Jednak większość strażaków to przykładni mężowie i świetni ojcowie, stanowiący prawdziwy wzór dla własnych dzieci. Niestety, często nie ma ich w domu i na pewno woleliby spędzać z pociechami więcej czasu. Zaletą służby w straży jest to, że po piętnastu latach można udać się na wcześniejszą emeryturę. Jest to też służba wcale nieźle opłacana, szczególnie na wyższych stopniach, na które awansuje się po odpowiednim czasie służby.

Pensja składa się może niezbyt imponującej podstawy, ale i z wielu dodatków. Na przykład można otrzymywać dodatki funkcyjne, za staż, za służbę, za wyjazdy na akcje. Słowem, można się utrzymać. Jest to sytuacja jak najbardziej godna pochwalenia, strażacy mają tak ciężką pracę, że powinni być sowicie wynagradzani. W najbliższym czasie zapowiadają się nawet kolejne podwyżki.

Odebrano ci część praw publicznych? Zapomnij o strażackim mundurze. Musisz cieszyć się pełnią tych praw. Poza tym konieczne będzie zaświadczenie o niekaralności. W ten sposób mamy pewność, że do straży trafią ludzie, którzy nie mieli problemów z prawem. I jeszcze jeden szczegół – trzeba mieć uregulowany stosunek do służby wojskowej. To nie dotyczy kobiet. Najlepiej, jeśli rzeczoną służbę będziesz mieć już za sobą. Ale to jeszcze nie wszystko. Zanim zdecydujesz się na „start” do straży, lepiej naucz się przepisów, według których straż i służba cywilna funkcjonują. Czeka cię z nich egzamin. Do którego lepiej rzetelnie się przygotować. Oczywiście nie można zapomnieć o sprawności fizycznej.

Każdy strażak musi się wykazać ponadprzeciętnym stopniem wysportowania. Jeśli pompki, podciąganie na drążku czy bieganie sprawiają ci trudność, lepiej zapomnij o karierze w służbach pożarniczych. Twoja praca to ciągły ruch, ogromny wysiłek, podnoszenie ciężarów (pomyśl o ludziach, ważących po kilkadziesiąt kilogramów, których czasem trzeba ewakuować!). Dodatkowym atutem, na który zwracają uwagę komisje rekrutacyjne, jest dotychczasowe wykształcenie. Jeśli skończyłeś prawo, ekonomię, zarządzanie, straż powita cię z otwartymi ramionami. Ale nie sądź, że wykształceniem nadrobisz brak formy! Co to, to nie! Nawet kadrowa musi tu być wysportowana, właściwie każde stanowisko jest obsadzane tylko ludźmi, którzy spełniają kryteria strażaka służby ratunkowej, a dodatkowo mają wykształcenie kierunkowe. Jak widzisz od testów sprawnościowych się nie wykręcisz i nic nie uratuje cię przed nimi, jeśli marzysz o pracy w straży. Ale cóż, jeśli spełniasz omówione wyżej wymagania, spróbuj. To szansa na szlachetną służbę, pracę będącą wspaniałą misją, i oczywiście na spełnienie marzeń.

Nawet na forach internetowych, gdzie udzielają się przecież frustraci wszelkiej maści, wyrzucający z siebie żółć na straż miejską, policję czy wojsko. Natomiast na strażaków trudno znaleźć choć jeden negatywny wątek. Wygląda na to, że strażacy cieszą się powszechną sympatią, a ich praca budzi szacunek nawet u największych malkontentów. Bo też prawdą jest, że strażak musi być doskonale wykształcony, musi być doskonałym chemikiem, całe życie trzeba się w tym zawodzie dokształcać. Innym kluczowym zadaniem strażaka jest utrzymanie przez całe życie bardzo wysokiej, na pewno ponad przeciętnej sprawności fizycznej. To na pewno też buduje pozytywny obraz strażaka w społeczeństwie. Ale główną przyczyną tak bardzo pozytywnego odbioru osób pracujących w pożarnictwie jest to, iż osoby te nie zajmują się papierkową robotą, lecz codziennie ryzykują swoje życie dla innych. Ratują osoby potrzebujące, które ucierpiały nie tylko w pożarach.

Straż działa też w wypadku skażenia, powodzi, wypadków drogowych. Ale strażacy zajmują się też drobnymi sprawami. Na filmach często widzi się scenę, gdzie starszej kobiecie uciekł ukochany kotek i niefrasobliwie wdrapał się na najwyższe drzewo w okolicy. Z opresji starszą panią ratuje dzielny strażak, który bez wahania podjeżdża i kota sprowadza na ziemię. Tyle filmy, ale w rzeczywistości jest podobnie. Koty często wchodzą na drzewo i mają problem z zejściem. Straż pożarna rzeczywiście pomaga ludności w takich przypadkach. I na pewno przydaje im to wiele sympatii. Jej najlepszym przejawem może być uroczy serial dla dzieci „Strażak Sam”, chętnie oglądany przez kolejne pokolenie najmłodszych widzów.

Na szczęście, już po kilku minutach na miejscu pojawili się strażacy. Były to ćwiczenia lokalnej straży pożarnej. Płonący samochód został ugaszony przy pomocy najnowocześniejszego sprzętu, sprowadzonego w ostatnim czasie do miasta. Akcja została przeprowadzona szybko i sprawnie, tak że gdyby nie były to ćwiczenia, a prawdziwe zdarzenie, na pewno nikt by nie ucierpiał. Strażacy w szybkim tempie wkroczyli do najbliżej znajdujących się budynków. Ewakuowano klientów kupujących bułki w piekarni za rogiem. Mieszkańcy wylegli na ulicę, a osoby pozostające w domach zostały poproszone o ich opuszczenie. Mimo tych drobnych niedogodności nikt nie narzekał, każdy chętnie współpracował ze strażakami. – Co mi niby z tego przyjdzie, jak zacznę protestować!

Dziś będę narzekać, że stracę tych kilku klientów i kilka złotych – powiedziała właścicielka piekarni – ale jutro mogę stracić i dom, i firmę, jeśli straż mi nie pomoże! Z chęcią i zawsze pomagam strażakom, tym razem nie będzie wyjątku.- Inni mieszkańcy prezentowali podobne opinie. Przeważało zrozumienie dla akcji. Najlepiej bawiły się dzieci. Sześcioletni Przemek świecącymi oczyma wodził za strażakami, obiecując sobie, że jak dorośnie to dołączy do ich drużyny. Na zakończenie akcji strażacy podziękowali mieszkańcom za współpracę i pomoc, przeprosili za niedogodności i wyrazili nadzieję, że żadne tego typu wypadki w rzeczywistości nie będą miały miejsca. Gdyby jednak stało się inaczej, lokalna jednostka straży jest doskonale przygotowana. Dysponuje też odpowiednim sprzętem. Ponieważ ludność cywilna zwyczajowo bardzo szanuje strażaków, chętnie z nimi współpracuje. Dzięki temu wszelkie czynności ewakuacyjne przebiegają sprawnie. Cała akcja została sfilmowana i zostanie zaprezentowana w telewizji regionalnej po wiadomościach.

Ale nie ulega najmniejszej wątpliwości, że wielu wypadków można byłoby uniknąć, gdyby nie ludzka nieroztropność, niefrasobliwość, czy, nie bójmy się tego określenia, zwyczajna głupota. Jednym z przykładów takich zachowań jest na pewno wypalanie traw. Spotykamy się z nim najczęściej w okresie jesiennym. Właściciele ogródków działkowych w całej Polsce, a także przydomowych ogrodów, wiejskich pól, grabią liście, trawy w jedno miejsce i niewiele myśląc rozpalają ognisko. Pozornie jest to tradycyjna metoda radzenia sobie z resztkami organicznymi. Ale w rzeczywistości jest tak, że wypalanie niszczy glebę. Udowodniono, że obniża jej wartości odżywcze i zwyczajnie szkodzi. Wypalanie jest też szkodliwe dla zwierząt.

Giną drobne insekty, owady, małe zwierzęta, nie zawsze będące szkodnikami. Ale najgorsze jest jednak coś innego. Często osoby podpalające trawy tracą kontrolę nad paleniskiem. Ogień może wtedy rozprzestrzenić się błyskawicznie, strawić nie tylko dorobek ich całego życia. Może niestety zabić postronne osoby. Do wielu osób jednak nie docierają żadne argumenty. Swego czasu znana była sprawa rodziny znanego pisarza Williama Whartona. Jego córka, zięć i dwie wnuczki zginęli w karambolu na amerykańskiej autostradzie. Zdarzenie spowodowane było wypalaniem traw. Ten i inne wypadki dowodzą, że wypalanie traw jest nie tylko zbędnym procederem, ale może też być śmiertelnie niebezpieczne. Wypalanie traw to najgorsza opcja, polega na podpaleniu pola, nieużytku i pozostawieniu go do samodzielnego ugaszenia. Niestety, proceder ten wciąż nie jest zakazany. Od lat jednak trwają kampanie społeczne, mające na celu do takiego zakazu doprowadzić. Miejmy nadzieję, że zyskają na skuteczności, że politycy nie będą brali pod uwagę archaicznych i nieprzystających do dwudziestego pierwszego wieku metod postulowanych przez niektóre środowiska rolnicze.